ผู้ป่วยปฏิเสธที่จะยอมรับความรุนแรงของโรค?

ผู้ป่วยได้รับการแจ้งจากแพทย์ว่าเป็นมะเร็ง ผู้ป่วยได้ฟัง ก็นิ่งไป ไม่เชื่อ คิดว่าแพทย์ไม่เก่ง และขอเปลี่ยนโรงพยาบาล
การตอบสนองของผู้ป่วยรายนี้เป็นแบบใด?
A. Denial
B. Despair
C. Anger
D. Depression

เฉลย: A. Denial

เหตุผล:

จากพฤติกรรมผู้ป่วย
-นิ่งไป  เป็นอาการช็อก ไม่สามารถประมวลผลข้อมูลได้ทันที
-ไม่เชื่อ  แสดงออกถึงการไม่ยอมรับข้อมูล
-คิดว่าแพทย์ไม่เก่ง  หาสาเหตุภายนอกมาโทษ เพื่อไม่ต้องยอมรับความจริง
-ขอเปลี่ยนโรงพยาบาล  พยายามหาข้อพิสูจน์เพิ่มว่า "หมอคนแรกวินิจฉัยผิด" ซึ่งเป็นความหวังว่าโรคนี้ไม่ใช่เรื่องจริง

ทั้งหมดนี้ตรงกับ ระยะ Denial ตามโมเดล Kübler-Ross ที่ผู้ป่วยปฏิเสธข่าวร้าย มักคิดว่า "ไม่ใช่ฉันแน่ๆ" "ต้องมีอะไรผิดพลาด"

ทำไมตัวเลือกอื่นไม่น่าจะใช่:

B. Despair (ความสิ้นหวัง) เป็นความรู้สึกสิ้นหวัง หมดกำลังใจ ท้อแท้ รู้สึกว่าต่อสู้ก็ไม่มีประโยชน์
-แต่ผู้ป่วยรายนี้ ยังมีพลังไปต่อ (โดยการขอเปลี่ยนโรงพยาบาล) เพราะยังเชื่อว่าหมอคนแรกผิด ซึ่งแปลว่าเขายังมี "ความหวัง" ว่าจะไม่เป็นมะเร็งจริง
-ถ้าเป็น Despair อาจนั่งร้องไห้ รู้สึกหมดหนทาง ไม่ทำอะไรต่อ

C. Anger (ความโกรธ) 
-Anger ในโมเดล Kübler-Ross จะแสดงออกชัดเจนด้วย การโกรธเกรี้ยว โทษหมอ โทษพยาบาล โทษครอบครัว หรือโทษตัวเอง
-ตัวอย่าง: "ทำไมถึงเป็นฉัน!" "หมอรักษาผิด!" (แบบโกรธจัด)
-ในเคสนี้ผู้ป่วยแค่ "คิดว่าแพทย์ไม่เก่ง" ซึ่งยังเป็นความคิดภายใน และแสดงออกด้วยการ "ขอเปลี่ยนโรงพยาบาล" ไม่ได้ตะโกนด่าหรือแสดงอารมณ์โกรธออกชัดเจน
-อย่างไรก็ดี Denial บางครั้งก็มี Anger ปนได้ แต่ลักษณะหลักที่นี่คือ ไม่เชื่อ มากกว่า โกรธ

D. Depression (ความซึมเศร้า) 
-Depression ในโมเดลนี้คือระยะที่ยอมรับความจริงแล้ว แต่รู้สึกเสียใจ deeply, ร้องไห้, เศร้า, ไม่อยากทำอะไร
-ผู้ป่วยยังไม่ถึงขั้นนั้น เพราะเขายังพยายามหาทางออก (เปลี่ยนโรงพยาบาล) เพราะยังไม่เชื่อว่าเป็นมะเร็งจริง
-ถ้าเป็น Depression อาจจะปฏิเสธการรักษาเพราะรู้สึกว่า "ไม่มีประโยชน์" แล้ว ไม่ได้พยายามหาหมอใหม่

สรุป
Denial: ยังไม่ยอมรับ พยายามหาหลักฐานมาลบล้างข่าวร้าย (เปลี่ยนโรงพยาบาล)
Despair / Depression: รู้สึกหมดหวังหรือเศร้าจนอาจไม่ทำอะไรต่อ
Anger: จะแสดงอารมณ์โกรธออกมาชัดเจนกว่า

ระยะ Denial เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของกระบวนการปรับตัว เมื่อเวลาผ่านไปและได้รับข้อมูลที่มั่นใจมากขึ้น ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะค่อยๆ ยอมรับและพร้อมที่จะเผชิญกับขั้นตอนต่อไปได้ในที่สุด